Geplaatst door Cindy op July 27, 2010
Ondanks dat ik 27 augustus pas mijn eerste Bik-lesdag heb, gaf ik gisteren al een workshop tekenen voor kinderen als onderdeel van een filmproject hier in de stad. Via via was ik benaderd om deze les te geven, en met het oog op mijn opleiding vond ik het wel een goede voorbereiding.
Zodoende toog ik gisteren dus met mijn laptop met zorgvuldig voorbereide powerpoint, mijn beamer, een dik pak tekenpapier en 34 potloden richting de kinderopvang, voor twee uurtjes tekenles. Even voor tienen werden de veertien aanwezige kinderen naar binnen geroepen voor een glaasje ranja en een koekje, waarna ik aankondigde dat we een workshop tekenen gingen doen. Een van de leidsters vroeg daarop wie er zin had om te tekenen. Drie van de veertien kinderen staken hun vinger op. Lekker begin, maar ja wat wil je ook als je net lekker buiten hebt gespeeld en de zon nog steeds schijnt. Toch werd iedereen naar het lokaal gestuurd en begon ik met mijn workshop. Na het rondje namen begon ik met het uitleggen dat alles uit hele simpele vormen opgebouwd is, als je maar goed kijkt waar de vormen zitten. Voorbeelden van een huis, een kat en een giraffe kwamen voorbij en iedereen deed leuk en enthousiast mee.
Tot het moment dat er daadwerkelijk getekend moest worden. De luchtballon was nog wel leuk, maar in plaats van de koe die ze daarna moesten tekenen wilden er een paar liever de poes van de slide daarvoor. Anderen vroegen of ze ook in de luchtballon mochten tekenen, of op de achterkant van dat blaadje, of die poes naast de ballon of die giraffe op de ballon, of toch die poes juf ah toe ik wil geen koe tekenen ik kan geen koe tekenen ik wil de poes. De oudsten zaten met elkaar te klieren, de jongsten, waaronder acht vier- en vijfjarigen vonden het soms een beetje moeilijk en vroegen of ik ze kon helpen, of staken een potlood in elkaars oor. Maar ik kon maar op een plek tegelijk zijn en dat is knap lastig met veertien van zulke jonge kinderen. Om de boel wat te redden zette ik de volgende opdracht in: teken Spongebob na. Spongebob!! Klonk er uit veertien keeltjes. Die tien minuten had ik in ieder geval weer gewonnen.
Inmiddels was er ruim een uur voorbij, maar zag ik wel dat nog een uur te veel was. Er werden smachtende blikken naar de speeltoestellen buiten geworpen en ik gaf ze geen ongelijk. Het is leuk als je op school zit als je dan twee uur creatief gaat doen, maar niet verplicht op een vrije dag als de zon schijnt en je buiten kunt spelen. Ik besloot de volgende opdracht tot de laatste te maken en liet ze allemaal een leuke vogel en de Martinitoren tekenen, zodat ik in ieder geval mijn materiaal waar ik mee verder moet binnen had. Na de les bleven er nog een paar zitten die nog graag een giraffe wilden tekenen en toen die naar buiten waren gegaan begon ik met het zweet op mijn rug met het opruimen van het strijdtoneel. Het klinkt misschien als een dramatische ervaring, maar ondanks dat ik wel teleurgesteld ben over dat het niet helemaal ging zoals ik gehoopt had, ben ik nu juist extra gemotiveerd om te leren hoe ik het de volgende keer beter aan kan pakken. Over een maand is mijn eerste lesdag. Ik hoop maar dat ik dan geen koeien hoef te tekenen.
Geplaatst door Cindy op July 24, 2010
Zo zeg, viel dit boek even tegen.
Geplaatst door Cindy op July 21, 2010
Mooi en knap geschreven boek (en mijn honderdste review!).
Geplaatst door Cindy op July 20, 2010
… het retro pakpapier van de AH.
Geplaatst door Cindy op July 18, 2010
Boodschappen doe ik meestal te voet. De AH is hier namelijk niet verder dan om de hoek van de (lange, dat wel) straat. Zo kwam het dus ook dat ik onlangs terugliep van het boodschappen doen, een beetje balend dat het leuke winkeltje die ook in de straat zit dicht was wegens vakantie. Ik had daar namelijk graag een bosje bloemen gekocht voor het weekend. Maar toen ik het winkeltje op de terugweg weer passeerde wist ik nog niet dat ik twee minuten later mijn geld aan iets nog veel leukers uit zou geven.
Toen ik bijna thuis was, kwamen er net vijf kinderen naar buiten gelopen. Eén droeg een klein tafeltje, één een stoel, één een nog nader te definiëren gekleurd stapeltje, één stond er een beetje verlegen bij en de laatste tuurde de straat af. En zag mij. Mevrouw! Ja. Wij verkopen kaartjes! Oh ja? Mijn interesse was gewekt. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik uiterst gevoelig ben voor dit soort tafereeltjes, een betere klant hadden ze niet kunnen treffen. Het meisje dat de tafel had gedragen keek een beetje draaiend naar de grond en zei: de eerste klant is altijd gratis. Nou, dat zullen we nog wel eens zien, zei ik. Wat heb je allemaal voor moois? Trots lieten ze me de zelf geknipte, getekende en geplakte kaartjes zien. Ik koos er eentje uit met een mooie roos op de voorkant (toch nog een bloemetje) en gaf ze 50 cent, voor ieder 10 cent, dat een beetje verlegen en giebelend aangenomen werd.
Eenmaal thuis liet ik op mijn beurt het kaartje giebelend aan R. zien. De roos op de voorkant was namelijk leuk getekend, maar de binnenkant vond ik nog het leukst van alles:
Dat poppetje 
Geplaatst door Cindy op July 16, 2010
… nieuwe wenskaarten kopen voor mijn voorraadje en alvast bedenken wie ik daar blij mee ga maken.
Geplaatst door Cindy op July 14, 2010
In januari 2008 begon ik aan mijn grote avontuur als freelancer. Ik bedacht een bedrijfsnaam, een logo, liet kaartjes drukken en maakte een website. Helemaal in mijn stijl. Van toen. In 2,5 jaar ben ik en daarbij mijn bedrijf echter enorm gegroeid. Van een onzeker vogeltje dat altijd bang was dat mensen die zeiden mijn werk goed te vinden het niet echt meenden, tot een eigenaar van een bedrijf die weet wat ze wil.
Daar is wel heel wat aan vooraf gegaan. Niet dat ik echt op mijn bek ben gegaan, zoals dat zo mooi gezegd wordt, maar ik heb wel ontzettend veel geleerd. Zo volgde ik enkele cursussen over het ondernemerschap, praatte veel met collega’s uit dezelfde disciplines en groeide mijn vormgeefkwaliteiten met elke opdracht. Ik vroeg subsidies aan die ik niet kreeg. Ik reageerde op talloze vormgeefadvertenties op internet, om vervolgens niets te horen. Ik heb maanden niets extra’s gekocht omdat ik het me niet kon veroorloven, mede omdat facturen niet op tijd betaald werden. Ik heb vaak het driedubbele van de gefactureerde uren zitten zwoegen op een ontwerp om het perfect te krijgen, met mijn hart kloppend in mijn keel op verzenden geklikt onder een mail met een ontwerpvoorstel erin, om vervolgens een razend enthousiast mailtje terug te krijgen. Dingen die ik echt niet bij mezelf vind passen deed ik niet. Zo zul je mij niet zo gauw bedrijven koud zien bellen, of naar een netwerkbijeenkomst met allemaal snelle jongens toe zien gaan. Maar als ik ook maar enigszins dacht dat ik me aanstelde, dan deed ik het, hoe hard dat onzekere vogeltje in mijn hoofd ook piepte dat het wel eens een fiasco kon worden.
Inmiddels heb ik een aardig (letterlijk en figuurlijk) klantenbestand opgebouwd, met opdrachten variërend van logo’s voor beginnende eenpitters tot boekwerken voor de ING. En ik vind ze allemaal even leuk. Een van mijn grootste dromen, de uitgave van mijn eigen kinderboek, komt binnenkort uit (weer letterlijk en figuurlijk) en ik ga een opleiding doen waar ik al twee jaar over nadacht maar waar het vogeltje steeds een goede reden voor vond om het niet te doen.
Ik vond het daarom tijd worden om de website van mijn bedrijf aan te passen, meer in de mij lekker passende stijl van nu. En dat deed ik, met dit als resultaat. Het vogeltje heeft zich stilgehouden en met mij meegekeken terwijl ik steeds meer opdrachten terugvond voor in mijn portfolio en ik daarbij steeds trotser werd op mijn prestaties. En zelfs hij vond dat ik dat ook best wel eens hardop mocht zeggen.
Geplaatst door Cindy op
…alle woorden die op me liggen te wachten…
Geplaatst door Cindy op July 7, 2010
Ik wist het al even, maar vandaag viel de officiële toelatingsbrief op de mat:
Het komende schooljaar zit ik elke vrijdag in de schoolbanken van mijn oude school, om deze ontzettend leuke, waar ik al twee jaar een oogje op had en helemaal wat voor mij post HBO-opleiding te gaan doen: de Bikopleiding!
Geplaatst door Cindy op July 4, 2010
Schrijf je nu in op de nieuwsbrief van Kiko en maak t/m 12 juli kans op een van de drie setjes van twee kaarten + een boekenlegger die verloot worden onder de aanmeldingen! Ga naar www.waariskiko.nl en klik op nieuwsbrief om je in te schrijven.
Vuurdoop
