Dat zaten wij zaterdagnacht, tussen de tweede en derde verdieping in mijn flatgebouw.
Na een klus- en verhuisdag in Almere gingen R. en ik nog even wat vuilniszakken wegbrengen naar de container buiten en daarna zouden we naar Groningen gaan. En nu nemen we dus heus echt zo’n beetje altijd de trap weer naar boven naar mijn appartement, maar omdat het al laat was (half 12) en de lift er toch stond, besloten we om die te nemen. Dat bleek een verkeerd besluit. Met een hardere *tonk* dan normaal stopte de lift ineens en de deur ging niet open. Op een paar knopjes gedrukt en ja hoor, de lift zat duidelijk vast. Achter het telefoonknopje in de lift zat een aardige mevrouw, die een monteur zou bellen om ons te bevrijden. Hij zou ons wel even bellen op R.’s mobiel die hij gelukkig bij zich had.

Een paar minuten later werden we door de monteur gebeld: hij kwam er zo snel mogelijk aan. Alleen betekende zo snel mogelijk helaas wel minstens drie kwartier, omdat de beste man uit Leiden (!) moest komen. Hij had een collega in Amsterdam gebeld, maar die had gedronken, dus moest hij zelf komen. Nu moet je weten dat de betreffende lift niet zo’n mooie ruime fancy kantoor- of ziekenhuislift is, maar een gammel stalen bakje met deprimerend groene wanden. Het vooruitzicht om daar zo lang te moeten wachten was – ondanks dat we elkaars gezelschap in deze situatie erg waardeerden – niet echt leuk. Maar je kunt weinig anders doen dan wachten als je zelf de deuren niet open krijgt. 50 minuten later belde de monteur weer: het ging allemaal wat langer duren, want hij stond in de file bij Diemen door wegwerkzaamheden. Zit je dus om half 1 zaterdagnacht vast in een horrorliftje in Almere, staat je bevrijder vast in de file. Ge-wel-dig. Het duurde nog eens 50 minuten voordat hij dan eindelijk ter plaatse was en ons vrij makkelijk uit de lift kreeg. Wat een opluchting dat dat in ieder geval wel soepel ging. Mooi dat ik dus nooit meer ’s avonds laat in die lift stap, dat verhuizen moet voortaan maar overdag of met de trap gebeuren.

Er kriebelt iets, ik heb zin in verandering. Niet dat er niet genoeg verandering aan zit te komen met de verhuizing. Ik denk dat dat het juist aangewakkerd heeft. Opeens ben ik mijn spullen zat en zou ik alles het liefst in de container gooien om er maar vanaf te zijn. Weg ermee. Een groot deel heeft zijn weg dan ook al gevonden naar de ondergrondse container en er lopen nu vast verschillende Polen in mijn te groot geworden garderobe rond (of gaat die kleding niet meer naar Polen tegenwoordig?). Maar ik heb zin in meer verandering. Een nieuw netwerk in het noorden opbouwen bijvoorbeeld. En nog eens 5 kilo afvallen. De plannen voor die leuke eenjarige studie die ik wil gaan volgen volgend jaar concreet maken. Het liefst zou ik mijn bedrijf ook flink onder handen nemen. Nieuw plan van aanpak, nieuw logo, nieuwe uitstraling, nieuwe website, weblog weer een nieuw uiterlijk geven, alles meer een herkenbaar geheel maken. Ik wil de figuurlijke jas die ik nu aan heb uittrekken en naast mijn overbodige huisraad in de ondergrondse container mikken en een nieuwe jas in elkaar zetten. Over een dikke maand is het 2 maart. Ik pak mijn naald en draad alvast in.

Dit wordt de zesde keer in bijna acht jaar dat ik ga verhuizen. De klappen van de verhuiszweep ken ik dus onderhand wel. Maar hoe gaat zo’n verhuizing bij mij nu eigenlijk in zijn werk? Hieronder een overzicht in 20 punten. Momenteel wissel ik tussen stap 12 en 16 en hoop ik dat stap 13 wat op gaat leveren. Maar bovenal kijk ik heel erg uit naar 2 maart, wanneer stap 20 aanbreekt.

Verhuizen doe je zo:
1. Joepie, ik ga verhuizen!
2. Maar, waar laat ik al mijn spullen eigenlijk in het nieuwe huis?
3. Dat gaat echt nooit passen!
4. Eerst maar eens wat dingen weggooien.
5. Familie en vrienden blij maken met boeken, dvd’s, meubels etc.
6. Misschien kan ik het bij nader inzien toch wel allemaal kwijt.
7. Tien dozen inpakken.
8. Mijn huis lijkt helemaal niets leger! Dat krijg ik nooit allemaal mee!
9. Herhaling van stap 2 t/m 8.
10. Herhaling van stap 9.
11. Gerust gesteld worden door anderen dat het heus wel allemaal mee kan.
12. Eerste spullen alvast naar nieuwe huis brengen.
13. Meubels op marktplaats zetten.
14. Je oude huis steeds leger zien worden en het andere steeds voller.
15. Langzaam het besef krijgen dat het toch wel allemaal mee kan.
16. Je spulletjes met groeiend plezier alvast een plek geven in het nieuwe huis.
17. Je sporen in het oude huis uitvagen door het weer in de staat waarin je het betrok te brengen.
18. Een paar keer diep zuchten.
19. De deur achter je dichttrekken.
20. Een nieuwe deur openen.

en wel naar Groningen en ik heb er zin in. Wat zeg ik, IK HEB ER ZIN IN! Het voelt goed, het is fijn en dus ga ik bij mijn lieve R. wonen in Groningen. En ik wilde hier eigenlijk een heel stuk typen over hoe blij ik met hem ben en hoe lief hij is en dat we het zo fijn hebben samen, maar als je het ooit zelf hebt gevoeld weet je wat ik bedoel en weet je ook dat het niet nodig is om het op te schrijven. Ik ga inpakken en genieten.

Ik heb geen goede voornemens die ik nog even gauw voor het eind van het jaar waar moet gaan maken. De lijst met verwachtingen voor 2009 die ik vorig jaar op mijn blog zette is geloof ik maar op een paar punten uitgekomen, maar dat is niet erg. Soms gaan dingen niet zoals je verwacht en kan het zelfs héél veel beter uitpakken. Ik heb dan ook een geweldig jaar achter de rug, wat ik in 2010 nog eens dunnetjes (of net zo dik) over wil doen.

Maar één ding knaagt toch aan me. Is je de rechterkolom op mijn blog wel eens opgevallen, waarin onder andere het boek staat dat ik op dat moment lees? En is het je ook opgevallen dat daar al meer dan een half jaar hetzelfde boek staat? De lijst in mijn leeslog groeit ondertussen gestaag door, maar dit boek blijft keer op keer staan.
Toen iemand me het boek ‘the colour of magic’ van Terry Pratchett aanraadde, was ik dolenthousiast. Tovenaars, gekke werelden, humor en in het engels; dat is helemaal mijn cup of tea. Maar al na een paar bladzijdes bleek dat ik niet meer wist wat ik even daarvoor gelezen had, en begon ik maar weer opnieuw. Ditmaal kwam ik ongeveer tot bladzijde 100 en tevens tot de conclusie dat het verhaal me wederom totaal ontgaan was. Hoe kan dit nu? Al voordat ik het boek begon te lezen verheugde ik me op de tig delen die nog voor me klaar liggen, maar ik krijg deel één niet eens uit. Nu kreeg ik net het voorzichtige idee om dit boek voor het eind van dit jaar toch uit te lezen. Voor mezelf, voor degene waar ik het al meer dan een jaar van leen, omdat anders mijn leeslogoverzichtje stom lijkt met 1 boek in de laatste rij en om toch mee te doen met de eindspurtstress. On your marks…