Either you hate it, or you love it. Nou, I love it. Ik baalde flink een dikke maand geleden, toen de makelaar van mijn huurappartement vertelde dat de nieuwe huurder niets van mijn meubels over wilde nemen. Op twee tafels en een bureaustoel na moest ik letterlijk alles kwijt, in Groningen was geen plek voor een tweede inboedel en bovendien had ik geen zin om al die logge dingen het halve land door te vervoeren. Bed, bank, tafels, stoelen, kasten, waar moest ik ze laten?
Het antwoord was: op Marktplaats.nl. Ik haalde al mijn boeken uit de boekenkasten en deed ze in dozen, schudde de kussens van de bank op, haalde het bed af en maakte overal voordelige foto’s van. Uploaden naar Marktplaats, mooi verhaaltje erbij en wachten maar. Dat wachten duurde niet lang. Binnen twee dagen had ik al reactie op een paar meubels en de vrijdag erna, toen ik weer even in Almere was, werden de eerste meubels al meegenomen door hun nieuwe eigenaar.
Maar helaas kwam niet iedereen volgens afspraak opdagen en mijn paniek begon weer te groeien. Koortsachtig zette ik alle meubels weer bovenaan, en bleef dit elke dag herhalen tot ik voor mijn gehele inboedel een afspraak om op te halen had gemaakt. Het ging niet altijd even goed; 2/3 van de mensen die ik contacteerde reageerden niet meer, of mensen trokken hun bod zonder iets te zeggen in of verzonnen een slechte smoes, maar de aanhouder won. Zondag 21 februari, een week voordat ik officieel uit het appartement moest, had ik het zo gepland dat elk uur van de dag iemand mijn huis weer een stuk leger kwam maken. Al mijn boekenkasten gingen als eerste. Daarna mijn bed, de salontafel, de bank, tv-meubel, en zelfs de grote roomdivider van ikea kreeg een nieuwe eigenaar. ’s Avonds nog even gauw chinees gegeten aan de eettafel, voordat die samen met de eetkamerstoelen om 9 uur opgehaald werd en er niets meer was om op te zitten. En zo was ik binnen twee weken een complete inboedel kwijt aan mensen die er allemaal heel blij mee leken te zijn en zit ik inmiddels al een week nog blijer te wezen op mijn nieuwe adres met gewoon één bank, één bed en dozen vol boeken waarvan ik geen idee heb waar ik ze laten moet. Eens kijken hoe boeken het op Marktplaats doen…
Het appartement in Almere is leeg, de sleutels zijn ingeleverd en ik zat met een tevreden rust in de trein terug naar huis. Vond ik het dan niet een klein beetje moeilijk om de deur achter me dicht te trekken? Ik kan niet echt zeggen dat het moeilijk was. Op een paar traantjes na van vrijdag toen ik er voor het laatst samen met R. was en ik besefte hoeveel fijne momenten we in dat appartement gehad hebben, viel het me totaal niet moeilijk om de sleutel aan de makelaar te geven. In het afgelopen half jaar was ik er al haast nooit meer en het voelde steeds minder als thuis. Thuis is waar je begroet wordt met ogen die twinkelen, een brede glimlach en een dikke knuf, waarna je samen een rondedansje doet omdat je nu echt samenwoont en de dag erna vrij neemt om ervan te genieten.
De fut is er even uit hoor bij mij, qua bloggen en twitteren en hyven en meer online gesocial. Niet dat ik jullie allemaal zat ben, maar het komt er gewoon ff niet uit. Drie dagen geleden wilde ik een stukje schrijven over dat hele Sven-gebeuren, met alle irritante Svoordspelingen, zoals Svencouver, Svenergie, ‘hoe heet ie? Sven! En die? Ook Sven!’ en geinige zelfbedachte Svensels zoals Cindy van de Sven, maar verder dan dat kwam ik ook niet, dus liet ik het maar weer zitten. Ik wilde bloggen over dat ik inmiddels mijn derde week oorontsteking bijna afgerond heb en er helemaal klaar mee ben met dat oor, dat ik nog steeds schommel tussen optimisme en wanhoop voor wat betreft het verkopen van mijn inboedel en het kwijt kunnen van de spullen die wel mee gaan, dat ik zo goed als zeker de knoop door heb gehakt waar ik Kiko uit ga laten geven en ik wou er ook nog wel een verslag tegenaan gooien over mijn zoektocht naar een atelier in Groningen (vanavond infoavond over een nieuw complex!).
Maar dan zit je voor zo’n mooi leeg vakje in wordpress en weet je er gewoon geen mooi verhaal van te maken, behalve zoiets als bovenstaand stukje. Na 2 maart krijg ik weer wat meer rust in de kop, daar zullen we het maar even op houden.
Dat zaten wij zaterdagnacht, tussen de tweede en derde verdieping in mijn flatgebouw.
Na een klus- en verhuisdag in Almere gingen R. en ik nog even wat vuilniszakken wegbrengen naar de container buiten en daarna zouden we naar Groningen gaan. En nu nemen we dus heus echt zo’n beetje altijd de trap weer naar boven naar mijn appartement, maar omdat het al laat was (half 12) en de lift er toch stond, besloten we om die te nemen. Dat bleek een verkeerd besluit. Met een hardere *tonk* dan normaal stopte de lift ineens en de deur ging niet open. Op een paar knopjes gedrukt en ja hoor, de lift zat duidelijk vast. Achter het telefoonknopje in de lift zat een aardige mevrouw, die een monteur zou bellen om ons te bevrijden. Hij zou ons wel even bellen op R.’s mobiel die hij gelukkig bij zich had.
Een paar minuten later werden we door de monteur gebeld: hij kwam er zo snel mogelijk aan. Alleen betekende zo snel mogelijk helaas wel minstens drie kwartier, omdat de beste man uit Leiden (!) moest komen. Hij had een collega in Amsterdam gebeld, maar die had gedronken, dus moest hij zelf komen. Nu moet je weten dat de betreffende lift niet zo’n mooie ruime fancy kantoor- of ziekenhuislift is, maar een gammel stalen bakje met deprimerend groene wanden. Het vooruitzicht om daar zo lang te moeten wachten was – ondanks dat we elkaars gezelschap in deze situatie erg waardeerden – niet echt leuk. Maar je kunt weinig anders doen dan wachten als je zelf de deuren niet open krijgt. 50 minuten later belde de monteur weer: het ging allemaal wat langer duren, want hij stond in de file bij Diemen door wegwerkzaamheden. Zit je dus om half 1 zaterdagnacht vast in een horrorliftje in Almere, staat je bevrijder vast in de file. Ge-wel-dig. Het duurde nog eens 50 minuten voordat hij dan eindelijk ter plaatse was en ons vrij makkelijk uit de lift kreeg. Wat een opluchting dat dat in ieder geval wel soepel ging. Mooi dat ik dus nooit meer ’s avonds laat in die lift stap, dat verhuizen moet voortaan maar overdag of met de trap gebeuren.
Ik zag dat er geen enkele foto of illustratie meer op deze pagina van mijn weblog stond en dat kan ik natuurlijk niet verantwoorden als illustrator zijnde. Vandaar hier een sneak preview in de vorm van een eerste schets die ik gemaakt heb voor een verhalenbundel die ik mag gaan illustreren. Ook goed voor een pre-lentegevoel met al die buitenbeestjes.
Er kriebelt iets, ik heb zin in verandering. Niet dat er niet genoeg verandering aan zit te komen met de verhuizing. Ik denk dat dat het juist aangewakkerd heeft. Opeens ben ik mijn spullen zat en zou ik alles het liefst in de container gooien om er maar vanaf te zijn. Weg ermee. Een groot deel heeft zijn weg dan ook al gevonden naar de ondergrondse container en er lopen nu vast verschillende Polen in mijn te groot geworden garderobe rond (of gaat die kleding niet meer naar Polen tegenwoordig?). Maar ik heb zin in meer verandering. Een nieuw netwerk in het noorden opbouwen bijvoorbeeld. En nog eens 5 kilo afvallen. De plannen voor die leuke eenjarige studie die ik wil gaan volgen volgend jaar concreet maken. Het liefst zou ik mijn bedrijf ook flink onder handen nemen. Nieuw plan van aanpak, nieuw logo, nieuwe uitstraling, nieuwe website, weblog weer een nieuw uiterlijk geven, alles meer een herkenbaar geheel maken. Ik wil de figuurlijke jas die ik nu aan heb uittrekken en naast mijn overbodige huisraad in de ondergrondse container mikken en een nieuwe jas in elkaar zetten. Over een dikke maand is het 2 maart. Ik pak mijn naald en draad alvast in.
Dit wordt de zesde keer in bijna acht jaar dat ik ga verhuizen. De klappen van de verhuiszweep ken ik dus onderhand wel. Maar hoe gaat zo’n verhuizing bij mij nu eigenlijk in zijn werk? Hieronder een overzicht in 20 punten. Momenteel wissel ik tussen stap 12 en 16 en hoop ik dat stap 13 wat op gaat leveren. Maar bovenal kijk ik heel erg uit naar 2 maart, wanneer stap 20 aanbreekt.
Verhuizen doe je zo:
1. Joepie, ik ga verhuizen!
2. Maar, waar laat ik al mijn spullen eigenlijk in het nieuwe huis?
3. Dat gaat echt nooit passen!
4. Eerst maar eens wat dingen weggooien.
5. Familie en vrienden blij maken met boeken, dvd’s, meubels etc.
6. Misschien kan ik het bij nader inzien toch wel allemaal kwijt.
7. Tien dozen inpakken.
8. Mijn huis lijkt helemaal niets leger! Dat krijg ik nooit allemaal mee!
9. Herhaling van stap 2 t/m 8.
10. Herhaling van stap 9.
11. Gerust gesteld worden door anderen dat het heus wel allemaal mee kan.
12. Eerste spullen alvast naar nieuwe huis brengen.
13. Meubels op marktplaats zetten.
14. Je oude huis steeds leger zien worden en het andere steeds voller.
15. Langzaam het besef krijgen dat het toch wel allemaal mee kan.
16. Je spulletjes met groeiend plezier alvast een plek geven in het nieuwe huis.
17. Je sporen in het oude huis uitvagen door het weer in de staat waarin je het betrok te brengen.
18. Een paar keer diep zuchten.
19. De deur achter je dichttrekken.
20. Een nieuwe deur openen.
Zeer ontroerend boek, alleen lezen in de buurt van een flinke doos kleenex.
